CHORĄGIEW  DOLNOŚLĄSKA  ZHP


CHORĄGIEW  DOLNOŚLĄSKA  ZHP
IM. HM. STEFANA  MIROWSKIEGO

ADRES:

50-082 WROCŁAW
ul. NOWA  6
        Stefan Mirowski ps. Bolek, Radlewicz, Nosowicz II, Prawdzic, Berek (ur. 14 marca 1920, zm. 13 lipca 1996 w Oslo) – instruktor Związku Harcerstwa Polskiego, harcmistrz, porucznik Armii Krajowej w Szarych Szeregach, specjalista w zakresie normalizacji i metrologii, autor ponad 200 prac na temat normalizacji technicznej.
       Syn Adama Mirowskiego, inżyniera hutnika i Heleny z Hertzów, nauczycielki gimnazjalnej języka niemieckiego. Wraz z bratem Tadeuszem uczył się w Gimnazjum Towarzystwa Szkoły Ziemi Mazowieckiej przy ul. Klonowej 16 w Warszawie. W 1937 roku obaj bracia zdali maturę.
W działającej przy gimnazjum 21 Drużynie Harcerskiej im. gen. Ignacego Prądzyńskiego przeszedł kolejne szczeble harcerskiego wtajemniczenia, od szeregowca, przez zastępowego aż do funkcji przybocznego. Był komendantem wielu obozów letnich 21 DH. Był uczestnikiem Jamboree w Gödöllő na Węgrzech (1933), Jubileuszowego Zlotu ZHP w Spale (1935) i Jamboree w Vogelenzang w Holandii (1937). Jako swoje credo życiowe przyjął hasło, ówcześnie rzucone przez naczelnego skauta gen. Roberta Baden-Powella: "Szukajcie przyjaciół!". W 1937 roku podjął studia wyższe, aktywnie uczestnicząc w Akademickim Kręgu Starszoharcerskim "Kuźnica". Nie zerwał jednak kontaktu z macierzystą drużyną. W lipcu 1939 roku prowadził ostatni przed II wojną światową obóz drużyny w Nowosiółkach koło Wołkowyska nad rzeczką Szczarą, dopływem Niemna. W latach 1937-1939 studiował na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu im. Józefa Piłsudskiego w Warszawie oraz na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki Warszawskiej. Podczas okupacji niemieckiej kontynuował studia na Wydziale Mechaniki Państwowej Wyższej Szkoły Budowy Maszyn i Elektrotechniki im. Hipolita Wawelberga i Stanisława Rotwanda w Poznaniu.
        Wybuch wojny zastał go w Krakowie, skąd rowerem i pieszo dotarł do Warszawy w dniu 12 września. Już następnego dnia zameldował się w siedzibie Pogotowia Harcerskiego przy ul. Dzielnej 35. We wrześniu 1940 roku. został powołany na funkcję komendanta Hufca "Mokotów Górny" w Warszawskiej Chorągwi Szarych Szeregów (Ul "Wisła"). Organizator i komendant "Zawiszy" w Szarych Szeregach, kierownik wydziału Głównej Kwatery Szarych Szeregów "Pasieki" podczas II wojny światowej. Był także członkiem Komendy Głównej organizacji "Wawer". Jego brat Tadeusz Mirowski, poległ 2 czerwca 1943 w Warszawie, broniąc się przed zatrzymaniem przez patrol żandarmerii. W grudniu 1942 roku ukończył kurs Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty "Agricola" AK w stopniu sierżanta podchorążego, a 1 maja 1944 został awansowany do stopnia podporucznika Armii Krajowej.

        W latach 1945-1948 pełnił funkcję zastępcy komendanta Warszawskiej Chorągwi ZHP. Współdziałał przy reaktywowaniu 21 Warszawskiej Drużyny Harcerskiej. Usunięty z ZHP w 1949. Powrócił do służby w 1956 roku, biorąc udział w odrodzeniu ZHP podczas Krajowego Zjazdu Działaczy Harcerskich w Łodzi, zwanego Zjazdem Łódzkim. Pełnił potem funkcję sekretarza Centralnej Komisji Weryfikacyjnej Instruktorów. Wraz z odejściem Aleksandra Kamińskiego
z funkcji przewodniczącego RN ZHP w 1959 odchodzi z ZHP. Ponownie powrócił w 1989, aktywnie uczestniczył w przeprowadzaniu zmian w ZHP ukoronowanych przywróceniem tradycyjnego Przyrzeczenia i Prawa Harcerskiego na XXVIII Zjeździe ZHP w grudniu 1990 roku. Wtedy też wybrany został na funkcję Przewodniczącego ZHP.

        Harcmistrz Stefan Mirowski zmarł nagle podczas światowej konferencji skautowej w Oslo, gdzie przewodniczył delegacji odbierającej certyfikat potwierdzający członkostwo ZHP w WOSM – Światowej Organizacji Ruchu Skautowego. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. Od 2004 roku jest bohaterem Chorągwi Dolnośląskiej ZHP.
        10 października 2008 roku w Ogrodzie Jordanowskim przy ul. Antoniego Odyńca na warszawskim Mokotowie odsłonięto tablicę memoratywną ku czci harcmistrza Stefana Mirowskiego ps. "Bolek".

        Odznaczenia:
Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polaki (pośmiertnie),
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Krzyż Walecznych
Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami
Krzyż Armii Krajowej
Złoty Krzyż "Za Zasługi dla ZHP" z Rozetą i Mieczami